پیش از هر چیز: چه کاغذی خریدهاید؟
بیشتر راهنماهای فارسی یک روش را آموزش میدهند: چسب را پشت کاغذ بمالید، قواره را تا کنید، چند دقیقه صبر کنید، بچسبانید. این روش برای یک خانواده از کاغذها درست است و برای بقیه غلط.
آنچه روش را تعیین میکند، طرح یا ضخامت یا قیمت کاغذ نیست، بلکه جنس لایهٔ پشتی آن است. لایهٔ پشتی تعیین میکند چسب روی کاغذ برود یا روی دیوار، کاغذ پس از خیس شدن منبسط بشود یا نشود، و شما به میز کار احتیاج داشته باشید یا نه.
دو نفر با دو رول متفاوت وارد یک اتاق میشوند. یکی میز غذاخوری را خالی میکند تا قوارهها را روی آن چسب بزند و ده دقیقه منتظر میماند. دیگری با یک غلتک چسب را روی دیوار پخش میکند و رول را خشک، مستقیم از دست، روی دیوار باز میکند. هر دو دارند کار را درست انجام میدهند.
چهار نوع پشتی کاغذ و روشی که هر کدام تحمیل میکند
| نوع پشتی | چسب کجا میرود | «خیسخوردن» دارد؟ | سختی برای کسی که بار اول کار میکند |
|---|---|---|---|
| کاغذی | پشت کاغذ | بله، به عدد لیبل | متوسط. قواره خیس سنگین و لغزنده است و پاره میشود |
| «پشتنبافته» | روی دیوار | خیر. کاغذ خشک روی دیوار میرود | کمترین. کاغذ منبسط نمیشود و فرصت تنظیم بیشتر است |
| «پیشچسبخورده» | چسب از پیش پشت کاغذ هست و با آب فعال میشود | بله، در تشت آب | متوسط |
| کاغذ پشتچسبدار | چسبی جدا ندارد؛ لایهٔ پشتی کنده میشود | خیر | آسان روی دیوار درست، ناموفق روی دیوار نامناسب |
نوع پشتی را از روی لیبل رول میخوانید. اگر لیبل در دسترس نیست، پشت رول را نگاه کنید: پشتی کاغذی رنگ کرم دارد و بافتش کاغذ است، و پشتی پشتنبافته روشنتر است و الیاف مصنوعی در آن دیده میشود.
لیبل رول را بخوانید: نماد چسب، رپرت، نوع جفتشدن، شماره سری
روی لیبل هر رول ده تا پانزده نماد و عدد چاپ شده است. بیشترشان به نگهداری و دوام مربوطاند و در کار نصب تصمیمی نمیسازند: قابلیت شستوشو، مقاومت در برابر نور، مقاومت در برابر سایش. چهار قلم دیگر تصمیم میسازند، و کار با هر چهار قلم پیش از باز کردن اولین رول انجام میشود.
نماد چسب میگوید چسب روی کاغذ میرود یا روی دیوار. دو نماد جداگانه برای این دو حالت وجود دارد و همان چیزی است که مسیر شما را در جدول بالا تعیین میکند.
«رپرت»، یعنی فاصلهٔ عمودی از یک نقطهٔ طرح تا تکرار بعدی همان نقطه، به سانتیمتر روی لیبل نوشته میشود. این عدد تعیین میکند هر قواره چقدر بلندتر از ارتفاع دیوار بریده شود و چند رول لازم دارید.
«جفتشدن طرح» میگوید طرح دو قوارهٔ کنار هم چطور به هم میرسد: در یک ارتفاع، با اختلاف نصف رپرت، یا اصلاً لازم نیست به هم برسد.
«شماره سری»، که روی لیبل کنار کد محصول چاپ شده، شمارهٔ آن دفعه از تولید است. رنگ کاغذ بین دو دفعهٔ تولید کمی فرق میکند، و این اختلاف روی دیوار و در نور روز دیده میشود حتی وقتی دو رول در فروشگاه یکسان به نظر برسند. برای تمام رولهایی که در یک فضا و در یک زاویهٔ دید نصب میشوند، شماره سری باید یکی باشد.
در پانل راست به رنگ و بافت پشت رول نگاه کنید و ببینید کدام کرم و کاغذی است و کدام روشنتر و دارای الیاف. در پانل چپ محل چهار قلمی را که در بالا نام برده شد روی بلوک پیدا کنید، چون ترتیب نمادها روی لیبل همهٔ سازندگان تقریباً یکسان است.
دیوارتان اصلاً آمادهٔ نصب هست؟
دو آزمون پیش از خرید چسب و پیش از باز کردن رول اجرا میشوند. هر دو رایگاناند، هر دو با وسایل خانه انجام میشوند، و پاسخشان یا این است که کار را شروع کنید یا اینکه صبر کنید.
دیواری که در تقویم آماده به نظر میرسد ممکن است در آزمون رد شود. سطح گچ زیر دست خشک است چون آب از چند میلیمتر بالایی تبخیر شده، در حالی که لایههای زیرین هنوز آب دارند. کاغذی که روی چنین دیواری نصب شود چند هفته بعد «طبله» میکند، یعنی از سطح جدا میشود و برجستگی نرمی میسازد که با کاردک هم نمیخوابد. باوری که این خطا را میسازد ساده است: گچی که دست بزنی خشک باشد، خشک است.
روی دیواری که یکی از دو آزمون زیر را رد کند، کار را شروع نکنید، هر مدتی که در تقویم گذشته باشد.
دمای اتاق هم شرط دارد. نصب و ۲۴ ساعت پس از آن باید در دمای بین ۱۸ تا ۲۵ درجه انجام شود. زیر این بازه چسب دیر میگیرد و بالای آن زودتر از آنکه قواره را تنظیم کنید خشک میشود.
آزمون رطوبت: نایلون، رنگ سطح، و کف دست
- به رنگ سطح نگاه کنید. گچ آماده یکدست و روشن است و هیچ ناحیهای تیرهتر از بقیه نیست. لکهٔ تیرهتر یعنی همانجا آب بیشتری مانده است.
- کف دست را محکم روی چند نقطهٔ دیوار بگذارید. سطح آماده خنک است. سطحی که سرد و نمور حس شود آماده نیست.
- ورقهای از نایلون به اندازهٔ ۳۰ در ۳۰ سانتیمتر ببرید و آن را با چسب نواری از هر چهار طرف روی دیوار بچسبانید، طوری که هوا از هیچ لبهای رد نشود.
- پس از ۲۴ ساعت نایلون را بردارید. اگر زیر آن قطرهٔ آب نشسته یا رنگ دیوار در آن محدوده تیرهتر شده، دیوار آماده نیست.
- آزمون را چند روز بعد تکرار کنید. تکرار همین آزمون تنها راه اطمینان است و شمردن روزها جایش را نمیگیرد.
اگر رطوبتسنج ساختمانی در دسترس دارید، عدد آن راه سریعتری است و از آزمون نایلون بینیازتان میکند؛ در نبود این ابزار، آزمون بالا همان نتیجه را میدهد و به هیچ وسیلهای احتیاج ندارد.
این آزمون فقط میگوید دیوار آمادهٔ پوشاندن هست یا نه. اگر رطوبت از منبعی مثل لولهٔ ترکیده یا نفوذ از نمای بیرونی میآید، پیدا کردن و بستن آن منبع کار دیگری است و در این متن نمیگنجد.
آزمون جذب: دیوار چقدر چسب را میمکد
سطحی که آب را تند میبلعد، چسب را هم تند میبلعد. آب چسب پیش از آنکه فرصت تنظیم قواره را داشته باشید داخل گچ میرود و چسب همانجا میگیرد. مشکل بزرگتر وقتی پیش میآید که یک دیوار در نقاط مختلف به یک اندازه جاذب نباشد، و این حالت روی دیوارهای بتونهکاریشده تقریباً همیشه برقرار است.
یک قطره آب روی سطح بگذارید و ثانیه بشمارید. قطرهای که در کمتر از ۱ دقیقه جذب شود، سطح را جاذب نشان میدهد و آن سطح آستر لازم دارد. قطرهای که پس از این مدت هنوز برجسته روی سطح ایستاده باشد، سطح غیرجاذب است و آستر دیگری میخواهد.
این آزمون را در چند نقطه از هر دیوار تکرار کنید: یک بار روی سطح دستنخورده، و یک بار روی هر ناحیهای که بتونه یا گچ تازه خورده است.
به شکل قطره نگاه کنید. روی سطح جاذب قطره خورده شده و حلقهای تیره جا گذاشته است. روی سطح غیرجاذب قطره هنوز گنبدی و برجسته است و لبهاش جمع مانده.
زیرسازی، بر حسب سطحی که دارید
هدف زیرسازی در یک جمله میگنجد: سطح باید آنقدر صاف باشد که در نور مورب سایه نیندازد، بدون گرد باشد، براقی نداشته باشد، و در همهٔ نقاط به یک اندازه جذب کند. این چهار شرط با هم، وضعیتی است که قواره باید روی آن بنشیند.
جدول زیر میگوید هر سطح چه کاری لازم دارد و از کجا بفهمید به آن وضعیت رسیده است.
| سطح | کار لازم | وضعیت هدف | نشانهٔ رسیدن |
|---|---|---|---|
| گچ خام یا تازه سفیدکاریشده | گردگیری، پر کردن ترک و جای میخ، سمباده، آستر | یکدست و بدون گرد | دست کشیدن روی سطح گرد سفید بر جا نمیگذارد |
| رنگ پلاستیک سالم | شستوشو و چربیزدایی، آستر در صورت جاذب بودن | تمیز و بدون چربی | آب روی سطح لکهای جمع نمیشود |
| رنگ روغنی یا نیمبراق | سمبادهٔ نرم برای گرفتن براقی، سپس آستر | مات و کمی زبر | بازتاب نور روی سطح از بین رفته است |
| رنگ لق یا پوستهشده | برداشتن تا لبهٔ محکم، بتونه، سمباده، آستر | بدون ناحیهٔ لق | فشار ناخن روی لبه، رنگ را بلند نمیکند |
| دیوار کاغذشدهٔ قبلی | برداشتن کاغذ، شستن باقیماندهٔ چسب، آستر | بدون باقیماندهٔ چسب | سطح پس از خشک شدن لغزنده نیست |
| کاشی و سرامیک | پر کردن بندها، زبر کردن، آستر سطح غیرجاذب | همتراز و بدون براقی | خط بند زیر دست حس نمیشود |
| سیمان و بتن | صافکاری، بتونه یا لایهٔ گچ، آستر | صاف و یکدست | نور مورب سایهٔ موضعی نمیسازد |
| دیوار نمدار یا کپکزده | هیچ کاری تا رفع منبع | آماده نیست | آزمون رطوبت را رد میکند |
دیوار گچی خام یا تازه سفیدکاریشده
گچ تازه در سطح خود پودر میدهد. این پودر لایهای بین دیوار و چسب میسازد و چسب بهجای اینکه به گچ بچسبد، به پودری میچسبد که خودش به چیزی نچسبیده است. کاغذ در ماههای اول سر جای خود میماند و بعد از لبهها بلند میشود. باوری که پشت این خطاست این است که سمباده کار را تمام میکند؛ در واقع سمباده پودر میسازد و مرحلهٔ بعدی برداشتن همان پودر است.
- ترکها و جای میخ را با بتونه پر کنید و بگذارید کاملاً خشک شود.
- سطح را با سمبادهٔ نرم یکدست کنید.
- گرد سمباده را با فرچهٔ خشک از تمام سطح بردارید.
- سطح را با دستمالی که فقط کمی نم دارد پاک کنید و بگذارید خشک شود.
- آستر بزنید، مطابق آنچه در پایان همین بخش میآید.
دیوار رنگشده: پلاستیک، روغنی، نیمبراق
روی رنگ سالم و چسبیده میشود کاغذ نصب کرد. آنچه اهمیت دارد دو چیز است: براقی سطح، و اینکه خود رنگ به دیوار چسبیده باشد.
رنگ براق و روغنی سطحی میسازد که چسب روی آن سُر میخورد. سمبادهٔ نرم این براقی را میگیرد و سطح را برای آستر آماده میکند. هدف گرفتن براقی است و نه برداشتن رنگ.
رنگی که در جایی پوسته شده یا زیر ناخن بلند میشود، باید تا لبهای که محکم چسبیده برداشته شود، سپس بتونه و سمباده بخورد. نصب روی رنگ لق یعنی چسباندن کاغذ به لایهای که خودش در حال جدا شدن است، و وزن کاغذ مرطوب این جدا شدن را تند میکند.
در آشپزخانه و در راهروی مشرف به آشپزخانه، پیش از هر کاری سطح را با آب و مادهٔ چربیزدا بشویید و بگذارید کاملاً خشک شود. لایهٔ نازک چربی و دوده روی رنگ دیده نمیشود و چسب را بهطور کامل بیاثر میکند.
دیواری که از قبل کاغذ دیواری داشته
نصب کاغذ تازه روی کاغذ قدیمی در بیشتر موارد انتخاب درستی نیست. رطوبت چسب تازه به لایهٔ زیرین میرسد، چسب قدیمی را نرم میکند، و هر دو لایه با هم از دیوار جدا میشوند. هر درز باز، هر حباب و هر لبهٔ بلندشده در لایهٔ قدیمی هم مستقیماً روی سطح تازه دیده میشود.
- گوشهای از کاغذ قدیمی را با کاردک بلند کنید و ببینید آیا لایه بهراحتی جدا میشود.
- اگر جدا نشد، سطح کاغذ را با اسفنج و آب گرم مرطوب کنید و چند دقیقه صبر کنید تا آب به چسب برسد.
- روی کاغذهای ضخیم یا چندلایه، پیش از مرطوب کردن با نوک کاتر خراشهای سطحی بیندازید تا آب راه نفوذ پیدا کند. فشار را کم نگه دارید تا گچ زیر کاغذ آسیب نبیند.
- لایه را از پایین به بالا بکشید و کنار بگذارید.
- باقیماندهٔ چسب را با اسفنج مرطوب از تمام سطح بشویید. چسب خشکی که روی دیوار بماند، در برابر چسب تازه لایهای لغزنده میسازد.
- دیوار را بگذارید کاملاً خشک شود، سپس آزمون رطوبت را دوباره اجرا کنید.
کاشی، سرامیک و سطوح صیقلی
کندن کاشی از دیوار کاری طولانی است که به گچ زیر آن آسیب میزند، و نصب کاغذ روی کاشی سالم راه معقولی است. دو چیز اینجا کار را خراب میکند: بند کاشی، و لعاب.
بند کاشی چند میلیمتر گودتر از سطح کاشی است. این گودی زیر کاغذ نازک بهصورت خطوط موازی در نور روز دیده میشود. بندها را با بتونه پر کنید تا با سطح کاشی همتراز شوند، و پس از خشک شدن، سطح را با دست چک کنید: خط بند نباید زیر انگشت حس شود.
لعاب کاشی سطحی غیرجاذب است. پس از همتراز کردن بندها، سطح را با سمبادهٔ نرم زبر کنید، بشویید، و آستر مخصوص سطوح غیرجاذب بزنید.
دیوار نمدار، کپکزده یا طبلهکرده: اینجا متوقف شوید
نم یک وضعیت سطح نیست، بلکه نشانهٔ منبعی است که همچنان آب میدهد. سه نشانه آن را لو میدهد: لکهٔ تیرهای که پس از خشک شدن دیوار دوباره برمیگردد، گچی که زیر کاردک پوک و بیمقاومت است، و لکهٔ کپک که پس از پاک شدن در همان محل تکرار میشود.
باوری که کار را خراب میکند این است که کاغذ لکه را میپوشاند. کاغذ لکه را از چشم پنهان میکند و رطوبت را زیر خود نگه میدارد، و آب که راه تبخیر نداشته باشد در سطح گسترش پیدا میکند. ناحیهای که امروز یک وجب است، پس از چند ماه چند برابر میشود.
پوشاندن نم فقط تاریخ خرابی را عقب میاندازد و مساحت خرابی را بزرگتر میکند.
آستر: چرا این مرحله بیشترین درزهای بازشده را حذف میکند
آستر سطح دیوار را محکم نمیکند، بلکه جذب آن را یکسان میکند. اهمیت این کار از رفتار چسب میآید. تا زمانی که چسب کاغذ دیواری آبش را نگه داشته باشد، لغزنده است و به شما اجازهٔ تنظیم قواره را میدهد؛ فاصلهٔ میان چسباندن و گرفتن، همان «زمان باز چسب» است. جایی که دیوار آب را تندتر میمکد، این زمان کوتاهتر میشود.
نتیجهاش روی یک دیوار بتونهکاریشده این است: قواره روی ناحیهٔ بتونهخورده زودتر میگیرد و روی گچ دستنخورده دیرتر. کاغذ در حین خشک شدن کمی جمع میشود، و در نقطهای که هنوز نگرفته بود، لبه چند دهم میلیمتر عقب مینشیند. درزی که روز اول بسته بود، هفتهها بعد باز میشود، و آنوقت هیچ ربطی به روش چسباندن ندارد.
در بازار داخلی، برای این کار سه چیز به کار میرود: آستر آماده، روغن الیف، و چسب کاغذ دیواری رقیقشده که گاهی با سریش ترکیب میشود. برای سطح جاذب هر سه جواب میدهند. برای سطح غیرجاذب مثل کاشی و رنگ روغنی، آستر آمادهای لازم است که سازندهاش آن را برای سطوح غیرجاذب معرفی کرده باشد.
آستر را با غلتک و در جهتهای عمودی بزنید و بگذارید کاملاً خشک شود. سطح خشک باید زیر انگشت کمی چسبناک حس شود و براق نباشد؛ لایهٔ ضخیم و براق خودش سطحی میسازد که چسب روی آن نمیگیرد.
چند رول و چقدر چسب لازم دارید
کم آوردن وسط کار در این کار گرانتر از کم آوردن در بیشتر کارهای ساختمانی است، چون رول جبرانی از شماره سری دیگری میآید و اختلاف رنگش روی دیوار میماند.
اتاقی را در نظر بگیرید که محیط دیوارهایش ۱۴ متر و ارتفاعش ۲ متر و ۷۰ سانتیمتر است. عرض رول ۵۳ سانتیمتر است، پس تعداد قوارهها برابر است با محیط تقسیم بر عرض رول، یعنی ۲۷ قواره. طول هر قواره برابر است با ارتفاع دیوار بهعلاوهٔ اضافهای که در بخش بعد تعیین میشود. طول کل رول را از لیبل بخوانید و ببینید هر رول چند قوارهٔ کامل میدهد؛ باقیماندهٔ کمتر از یک قواره پرت است و به رول بعدی منتقل نمیشود.
از تعداد قوارهها، سهم در و پنجره را کم نکنید مگر آنکه یک قوارهٔ کامل روی آنها بیفتد. برشهای بالا و پایین پنجره از همان قواره درمیآیند و صرفهجویی چندانی ندارند.
به عدد نهایی یک رول اضافه کنید و آن را از همان شماره سری بخرید. این رول برای ترمیمهای سالهای بعد است و جایگزینی برایش وجود ندارد.
رپرت و نوع جفتشدن: ضریبی که هیچکس نمیگوید
قاعدهای که در بیشتر راهنماها تکرار میشود این است که هر قواره را ۵ تا ۱۰ سانتیمتر بلندتر از ارتفاع دیوار ببرید. این عدد برای کاغذ بدون طرح جفتشونده درست است و برای کاغذ طرحدار کم است.
دلیلش این است که در کاغذ طرحدار، قوارهٔ دوم باید از نقطهای شروع شود که طرحش با قوارهٔ اول جور دربیاید، و آن نقطه هر جای رپرت که باشد. در بدترین حالت یک رپرت کامل از ابتدای قواره دور ریخته میشود.
| نوع جفتشدن | اضافهٔ لازم روی هر قواره | اثر بر تعداد رول |
|---|---|---|
| آزاد | ۵ تا ۱۰ سانتیمتر برای برش بالا و پایین | ندارد. تمام طول رول قابل استفاده است |
| مستقیم | ۵ تا ۱۰ سانتیمتر، بهعلاوهٔ یک رپرت کامل | بالا میبرد، به نسبت اندازهٔ رپرت |
| پلهای | ۵ تا ۱۰ سانتیمتر، بهعلاوهٔ یک رپرت کامل | بیشترین افزایش. پرت هر قواره بالاتر است |
در جفتشدن آزاد لازم نیست طرح دو قواره به هم برسد، پس هیچ اضافهای بابت طرح لازم نیست.
در جفتشدن مستقیم، طرح دو قوارهٔ کنار هم در یک ارتفاع به هم میرسد، و همهٔ قوارهها از یک نقطهٔ طرح شروع میشوند.
در جفتشدن پلهای، طرح قوارهٔ دوم نسبت به قوارهٔ اول نصف رپرت پایینتر است، قوارهٔ سوم دوباره مثل قوارهٔ اول است، و همینطور یکدرمیان. یعنی دو نقطهٔ شروع متفاوت دارید و باید موقع برش، قوارهها را در دو دستهٔ جداگانه بچینید.
همان اتاق ۲۷ قوارهای را دوباره حساب کنید. اگر کاغذ آزاد باشد، طول هر قواره ۲ متر و ۸۰ سانتیمتر است. اگر همان اتاق با کاغذی با رپرت ۶۴ سانتیمتر و جفتشدن پلهای کار شود، طول برش هر قواره تا ۳ متر و ۴۴ سانتیمتر بالا میرود و تعداد قوارهای که از هر رول درمیآید کم میشود. همین تفاوت است که بین محاسبهٔ درست و کم آوردن وسط کار میایستد.
چرا همهٔ رولها باید یک شماره سری داشته باشند
رنگ کاغذ به ترکیب جوهر و شرایط چاپ در همان دفعهٔ تولید بستگی دارد، و دو دفعهٔ تولید هرگز دقیقاً یکسان درنمیآیند. اختلاف در فروشگاه و زیر نور مصنوعی دیده نمیشود. روی دیوار، وقتی دو قواره کنار هم و در نور روز قرار میگیرند، مرز میانشان بهصورت یک خط عمودی روشن یا تیره پیدا میشود.
این خطا برگشتپذیر نیست. رول جبرانی که وسط کار خریده میشود، تقریباً همیشه از سری دیگری است، و تنها راه اصلاحش برداشتن و نصب دوبارهٔ کل آن دیوار است. به همین دلیل شمردن رولها و خریدن رول اضافه در یک نوبت انجام میشود، نه بهتدریج.
چقدر چسب
عدد ثابتی برای مصرف چسب وجود ندارد و اعدادی که در راهنماهای فارسی نقل میشوند با هم نمیخوانند. در یک صفحه هر دو رقم آمده است: یک کیلو برای پنجاه تا شصت رول در یک بند، و مصرفی بهکلی متفاوت برای بیست رول در بند دیگر. عددی که خودش را نقض کند، عددی نیست که کار را روی آن ببندید.
عدد قابل اتکا روی بستهٔ خود چسب چاپ شده و بر حسب تعداد رول اعلام میشود، چون سازندهٔ چسب میداند فرمول خودش چه غلظتی میدهد. همان عدد را مبنا بگیرید.
دو شرط این عدد را بالا میبرند. روی دیوار جاذبی که آستر نخورده، بخشی از چسب داخل گچ میرود و مصرف بیشتر میشود. کاغذ سنگین و کاغذ وینیل هم چسب بیشتری میگیرند تا وزنشان را نگه دارد. اگر هر دو شرط برقرار است، بیش از عدد بسته بخرید.
ابزار، بر حسب روشی که مشخص شد
فهرست زیر برای هر دو شاخه مشترک است، بهجز سه قلمی که کنارشان توضیح آمده.
- متر، برای اندازهگیری دیوار و قواره
- تراز یا شاقول، برای کشیدن خط عمودی
- مداد، برای علامتگذاری
- خطکش فلزی بلند، برای اینکه برش با کاتر صاف دربیاید
- کاتر با تیغهٔ نو، برای برش قواره و برش لبهها
- کاردک پلاستیکی، برای خواباندن قواره و بیرون راندن هوا
- غلتک درز، برای فشردن محل اتصال دو قواره
- سطل و همزن، برای ساختن چسب
- اسفنج تمیز، برای برداشتن چسب اضافی
- نردبان، برای دسترسی به بالای دیوار
- میز کار بزرگ و صاف، فقط در شاخهٔ چسب روی کاغذ، برای پهن کردن و چسب زدن قواره
- قلمموی پهن، فقط در شاخهٔ چسب روی کاغذ، برای مالیدن چسب به پشت قواره
- غلتک رنگ، فقط در شاخهٔ چسب روی دیوار، برای پخش چسب روی دیوار
تیغهٔ کاتر باید نو باشد. تیغهٔ کند کاغذ مرطوب را نمیبُرد، بلکه میکشد و لبه را ریشریش میکند، و لبهٔ ریششده اصلاحپذیر نیست. تیغه را در طول کار چند بار عوض کنید.
اگر میز کار ندارید، میز غذاخوری یا اپن آشپزخانه همان کار را میکند. برش روی فرش یا موکت جواب نمیدهد، چون سطح نرم زیر فشار کاتر فرو میرود و خط برش موج میخورد.
ساختن چسب
چسب آماده در سطلی که سرش باز میشود هم عرضه میشود و مرحلهٔ ساختن ندارد. آنچه در ادامه میآید برای چسب پودری است.
خطای رایج این مرحله گلولههای خشک وسط چسب است. گلولهها روی قلممو دیده نمیشوند و روی دیوار بهصورت برجستگی ریز زیر کاغذ ظاهر میشوند، و چون داخلشان پودر خشک است، در همان نقطه چسبی وجود ندارد. باور پشت این خطا سرعت است: هرچه پودر زودتر داخل آب برود، کار زودتر تمام میشود.
کدام چسب برای کدام کاغذ
- کاغذی سبک: چسب سلولزی معمولی
- پشتنبافته و وینیل نازک: چسب مخصوص پشتنبافته
- کاغذ سنگین یا بافتدار: چسب آمادهٔ پرقدرت
سازندهٔ کاغذ نوع چسب را روی لیبل یا برگهٔ داخل بسته اعلام میکند و همان مبنای انتخاب است. دو نوع چسب با هم مخلوط نمیشوند؛ ترکیبشان قوام و زمان گیرش هر دو را به هم میریزد.
نسبت، ترتیب اختلاط، و زمان استراحت
- آب ولرم را به مقداری که روی بستهٔ چسب نوشته شده داخل سطل بریزید.
- آب را با همزن به گردش دربیاورید.
- پودر را کمکم و از ارتفاع کم داخل آب بریزید، در حالی که همزن میچرخد.
- مخلوط را چند دقیقه آرام و پیوسته هم بزنید تا هیچ گلولهای در آن نماند.
- به چسب اجازه دهید به اندازهای که روی بسته اعلام شده استراحت کند. چسب در این مدت غلیظ میشود و قوام نهاییاش را پیدا میکند.
- پیش از مصرف یک بار دیگر هم بزنید.
پودر را داخل آب بریزید و نه آب را روی پودر، و چسب را پیش از پایان زمان استراحت مصرف نکنید.
تکلیف چسب چوب
در چند راهنمای فارسی آمده است که چسب کاغذ دیواری ترکیبی از پودر و آب و چسب چوب است، یا اینکه افزودن مقداری چسب چوب کار را محکمتر میکند. باوری که پشت این توصیه ایستاده این است که چسب قویتر یعنی کار محکمتر.
در این کار چنین نیست، بلکه قویترین چسب بدترین چسب است. چسب کاغذ دیواری بر پایهٔ نشاسته یا متیلسلولز ساخته میشود و عمداً دیرگیر و لغزنده است. همین دیرگیری است که به شما فرصت میدهد قواره را روی خط بنشانید، طرحش را با قوارهٔ کناری جور کنید و لبهاش را جابهجا کنید. چسب چوب گیرش تندی دارد و قواره را در همان نقطهای که اولین بار به دیوار خورده قفل میکند.
مشکل دوم دیرتر خودش را نشان میدهد. برگشتپذیری با آب، خاصیت دوم چسب کاغذ دیواری است، و کاغذ به همین دلیل سالها بعد با اسفنج و آب گرم از دیوار جدا میشود. چسب چوب با آب برنمیگردد؛ کاغذی که با آن نصب شده باشد هنگام کندن، لایهٔ رویی گچ را با خودش میکند و دیوار را به گچکاری دوباره محتاج میکند.
رقیق کردن چسب چوب و زدن آن بهجای آستر هم انتخاب خوبی نیست، چون لایهٔ براقی روی دیوار میگذارد که جذب را نزدیک به صفر میکند و چسب کاغذ دیواری روی آن نمینشیند.
نصب، مرحلهبهمرحله
از اینجا کار پیوسته است. هر مرحله روی نتیجهٔ مرحلهٔ پیش سوار میشود و برگشتن به عقب پس از چسبیدن قوارهها گران است.
خط شاقول و نقطهٔ شروع
هیچ کنجی در هیچ ساختمانی دقیقاً شاقول نیست. اگر قوارهٔ اول را به کنج تکیه بدهید، همان چند میلیمتر انحراف به قوارهٔ بعدی منتقل میشود و روی هر قواره کمی بیشتر میشود، تا جایی که در انتهای دیوار طرح آشکارا کج دیده شود. قوارهٔ اول روی خطی مینشیند که خودتان کشیدهاید.
نقطهای که آن خط را در آن میکشید، به طرح کاغذ بستگی دارد.
اگر کاغذ آزاد است یا طرح ریز دارد، از کنجی شروع کنید که کمتر در معرض دید است، و دور اتاق بچرخید. قوارهٔ آخر و قوارهٔ اول در همان کنج به هم میرسند و اختلاف ناگزیرشان در جایی میافتد که کسی نگاهش نمیکند.
اگر طرح درشت یا قرینه است، یا دیوار شاخصی مثل پشت تخت یا پشت تلویزیون دارید، خط را در مرکز آن دیوار بکشید و از آنجا به دو طرف کار کنید. طرح روی دیوار اصلی قرینه میماند و اختلاف به دو کنج منتقل میشود.
خط را به فاصلهٔ عرض رول منهای ۲ سانتیمتر از کنج بکشید. آن ۲ سانتیمتر اضافه، همان مقداری است که در کنج جمع میشود و انحراف کنج را جبران میکند.
به فاصلهٔ خط تا کنج در بالا و پایین قاب نگاه کنید و ببینید این دو فاصله با هم فرق دارند. همین تفاوت نشان میدهد چرا مرجعِ قوارهٔ اول خط است و نه کنج.
برش قوارهها با احتساب رپرت
- رول را حدود ۱ ساعت پیش از کار در جهت معکوس باز کنید و دوباره جمع کنید. رول ماهها لوله بوده و این کار حالت لولهشدن را از آن میگیرد، وگرنه لبهها روی دیوار تمایل به برگشتن دارند.
- ارتفاع دیوار را در چند نقطه اندازه بگیرید و بلندترین عدد را مبنا بگیرید.
- اضافهٔ لازم را مطابق نوع جفتشدن به آن بیفزایید.
- رول را روی میز پهن کنید و «قواره»، یعنی هر نوار بریدهشده به اندازهٔ یک ارتفاع دیوار، را ببرید.
- برای قوارهٔ بعدی، رول را کنار قوارهٔ قبلی بگذارید و پیش از برش، طرح را جور کنید.
- پشت هر قواره را به ترتیب شماره بزنید و قوارهها را به همان ترتیب روی هم بگذارید.
در جفتشدن پلهای قوارهها را در دو دستهٔ جداگانه بچینید، چون یکدرمیان از دو نقطهٔ متفاوت طرح شروع میشوند و قاطی شدنشان روی دیوار معلوم میشود.
چسب روی کاغذ یا چسب روی دیوار
در شاخهٔ چسب روی کاغذ، قواره را با پشت رو به بالا روی میز بگذارید و چسب را با قلمموی پهن از مرکز به سمت لبهها بکشید. لبهها را کمی کمتر چسب بزنید تا هنگام چسباندن، چسب اضافی از درز بیرون نزند. تمام سطح باید یکنواخت پوشیده باشد؛ ناحیهای که کمتر چسب گرفته، همانجایی است که بعداً حباب میسازد.
در شاخهٔ چسب روی دیوار، چسب را با غلتک روی دیوار پخش کنید، اما نه فقط به عرض یک قواره. چسب را به عرض حدود یکونیم برابر عرض قواره بمالید تا وقتی به قوارهٔ بعدی رسیدید، لبهٔ چسبخوردهٔ قبلی هنوز خشک نشده باشد.
خیسخوردن و تا کردن، فقط برای کاغذ چسبخور پشت
این بخش فقط به شاخهٔ چسب روی کاغذ مربوط است. کاغذ پشتنبافته آب نمیکشد و منبسط نمیشود، و خشک روی دیوار میرود.
پشتی کاغذی پس از چسب خوردن آب میکشد و کمی پهنتر و بلندتر میشود. «خیسخوردن» همان مدتی است که به قواره میدهید تا این انبساط پیش از رفتن روی دیوار تمام شود. قوارهای که خیسنخورده روی دیوار برود، انبساطش را روی دیوار انجام میدهد و چین و حباب میسازد.
پس از چسب زدن، دو سر قواره را به سمت وسط تا کنید، طوری که سطح چسبخورده روی خودش بیفتد و لبهها به هم برسند. این کار هم جلوی خشک شدن چسب را میگیرد و هم حمل قواره را ممکن میکند.
مدت خیسخوردن را سازندهٔ کاغذ روی لیبل اعلام میکند و بین محصولات فرق دارد. آنچه در همهٔ محصولات یکسان است، این قاعده است: همهٔ قوارههای یک دیوار باید دقیقاً یک مدت خیس بخورند.
در چند راهنمای فارسی آمده است که اگر چسب بیش از پانزده دقیقه روی کاغذ بماند، قواره دیگر قابل استفاده نیست. مسئله سقف زمان نیست، بلکه یکسان بودن آن است. قوارهای که پنج دقیقه خیس خورده و قوارهای که دوازده دقیقه خیس خورده، به یک اندازه منبسط نشدهاند، و هر کدام هنگام خشک شدن به اندازهٔ متفاوتی جمع میشوند. درزی که میان این دو قواره است، هفتهها بعد باز میشود. باوری که این خطا را میسازد این است که چند دقیقه بیشتر یا کمتر فرقی نمیکند.
برای اینکه مدتها یکسان بماند، قوارهها را یکییکی چسب بزنید و ببرید روی دیوار، یا اگر چند تا را با هم چسب میزنید، فاصلهٔ چسب زدنشان را همانقدر نگه دارید که فاصلهٔ نصبشان خواهد بود.
چسباندن قواره و بیرون راندن هوا
- تای بالای قواره را باز کنید و لبهٔ کناری آن را روی خط شاقول بنشانید، در حالی که چند سانتیمتر اضافه بالای سقف مانده است.
- لبه را در تمام طولِ باز شده روی خط تنظیم کنید، پیش از آنکه به سراغ خواباندن سطح بروید.
- با کاردک پلاستیکی از مرکز قواره به سمت لبهها حرکت کنید و فشار را یکنواخت و ملایم نگه دارید.
- تای پایینی را باز کنید و همان حرکت را روی نیمهٔ پایین تکرار کنید.
- لبهها را در آخر بخوابانید، پس از آنکه سطح میانی نشسته باشد.
شروع کردن از لبه هوا را وسط قواره حبس میکند و راه خروجی برایش نمیگذارد. فشار تند و زیاد هم کاغذ مرطوب را میکشد و پاره میکند.
آنچه در این مرحله به متن درنمیآید، مقدار فشار دست، سرعت حرکت کاردک و تشخیص لمسی این است که قواره درست خیس خورده یا هنوز سفت است. دورهٔ ویدئویی آموزش نصب کاغذ دیواری مدرس همین بخش را نشان میدهد، چون فشار دست و آهنگ کار دیدنی است و خواندنی نیست.
درز: کنار هم، نه روی هم
لبهٔ دو قوارهٔ کنار هم فقط باید همدیگر را لمس کنند. فاصلهٔ خالی میانشان خط دیوار را لو میدهد، و سوار شدنشان روی هم درزی برجسته میسازد که در نور مورب مثل یک خط ممتد دیده میشود.
پس از نشاندن قوارهٔ دوم، لبهاش را با کف دست به سمت قوارهٔ اول برانید تا فاصله بسته شود. سپس با غلتک درز روی محل اتصال بکشید. این کار همان چیزی است که در بازار «جوش دادن» نامیده میشود، یعنی فشردن دو لبه تا سطح یکدست شود.
فشار غلتک را ملایم نگه دارید. روی کاغذ وینیل، فشار زیاد سطح لبه را صیقل میدهد و نواری براق در امتداد درز باقی میگذارد که پاک نمیشود.
چسبی که از درز بیرون میزند را بلافاصله با اسفنج تمیز و کمی نمدار بردارید. چسب خشکشده روی سطح کاغذ لکهای میگذارد که پس از خشک شدن کامل برداشته نمیشود.
به سایهای که نور مورب میسازد نگاه کنید، نه به رنگ. درز درست هیچ سایهای نمیاندازد، درز همپوشان نوار سایهٔ باریکی در امتداد خود دارد، و درز باز خط روشن دیوار را نشان میدهد. این تفاوت از روبهرو دیده نمیشود و فقط با نور از کنار پیدا میشود.
برشهای لبه: سقف، کف و قرنیز
- با کاردک، کاغذ را در محل تلاقی دیوار و سقف بخوابانید تا خط شکست روی کاغذ بیفتد.
- خطکش فلزی را روی همان خط بگذارید.
- کاتر را در امتداد خطکش بکشید و در یک حرکت پیوسته ببرید.
- خطکش را تا انتهای برش برندارید. برداشتن خطکش وسط کار، در محل توقف پلهای میگذارد که پس از خشک شدن دیده میشود.
- اضافهٔ بریدهشده را بردارید و لبه را دوباره با کاردک بخوابانید.
- همین کار را در پایین دیوار و روی قرنیز تکرار کنید.
کلید و پریز
پیش از هر برشی روی دیوار، برق آن مدار را از تابلوی برق قطع کنید.
- قاب روی کلید یا پریز را باز کنید و کنار بگذارید.
- قواره را مثل بقیهٔ دیوار بچسبانید و روی محل کلید یا پریز را کامل بپوشانید.
- با انگشت محل برجستگی را از روی کاغذ پیدا کنید.
- با نوک کاتر یک برش ضربدری کوچک در مرکز آن بزنید.
- برشها را کمکم و در چند نوبت بزرگ کنید تا فقط به اندازهٔ لازم باز شود.
- لبههای کاغذ را به سمت داخل بخوابانید و قاب را دوباره ببندید تا لبهها زیر آن پنهان شوند.
برش بزرگی که در یک نوبت زده شود، اطراف قاب را خالی میگذارد، و قاب کلید و پریز به اندازهای بزرگ نیست که این خالی را بپوشاند.
کنج داخلی و خارجی
قوارهٔ کامل را از یک دیوار به دیوار بعدی نبرید. کنج شاقول نیست، و قوارهای که دور کنج پیچانده شود یا در همان کنج چروک میکند یا در ادامه از خط خارج میشود.
- قوارهٔ رسیده به کنج را طوری ببرید که ۲ تا ۳ سانتیمتر از آن روی دیوار بعدی بیفتد.
- آن چند سانتیمتر را با کاردک نرم در کنج بخوابانید.
- روی دیوار دوم یک خط شاقول تازه بکشید.
- قوارهٔ بعدی را روی خط تازه بنشانید، طوری که لبهاش روی ادامهٔ قوارهٔ قبلی سوار شود.
در کنج خارجی، مثل لبهٔ ستون، کاغذ را نکشید. کاغذی که روی لبهٔ بیرونی کشیده شود پس از خشک شدن و جمع شدن، از لبه بلند میشود. کاغذ را بهآرامی روی لبه بخوابانید و فشار را ملایم نگه دارید.
دور در و پنجره
کاغذ را پیش از نصب به اندازهٔ چارچوب نبرید. اندازهگیری روی رول تقریبی است و برش زودهنگام، اضافهای باقی نمیگذارد که بشود با آن خطا را جبران کرد.
- قواره را با اضافه روی دیوار بچسبانید، طوری که روی چارچوب بیفتد.
- سطح دیوار را با کاردک بخوابانید و به چارچوب نزدیک شوید.
- کاغذ را با انگشت یا کاردک نرم در گوشهٔ چارچوب بخوابانید تا خط شکست بیفتد.
- در گوشههای چارچوب یک برش مورب کوتاه بزنید تا کاغذ بتواند بخوابد.
- اضافه را با خطکش فلزی و تیغهٔ نو در امتداد لبه ببرید.
روی چارچوب رنگشده فشار کاتر را کم نگه دارید تا تیغه رنگ چارچوب را برندارد.
کاغذ پشتچسبدار و بدون چسب: کجا جواب میدهد و کجا نه
این خانواده از محصول چسب جداگانه لازم ندارد و پشتش لایهای است که کنده میشود. آنچه در تبلیغش گفته نمیشود این است که شرطهای سطحش سختگیرانهتر از کاغذ معمولی است، نه سادهتر. باوری که بیشترین شکست را میسازد این است که چون چسبش پشتش هست، وضعیت دیوار اهمیتی ندارد.
چسب حساس به فشار برای گرفتن به یک سطح صاف و بسته احتیاج دارد. سه شرط را پیش از باز کردن رول بررسی کنید.
رنگ دیوار باید پخته باشد. فیلم رنگ در روزهای اول پس از خشک شدن هنوز حلال پس میدهد، و این بخار زیر لایهٔ چسبدار حبس میشود و پیوند را از بین میبرد. دستکم ۴ هفته و در هوای سرد یا مرطوب ۶ تا ۸ هفته پس از رنگآمیزی صبر کنید.
دیواری که کمتر از ۴ هفته از رنگآمیزیاش گذشته، هر چقدر هم خشک به نظر برسد، برای این محصول آماده نیست.
جلای رنگ باید کافی باشد. رنگ مات و پودری سطحی میسازد که چسب فقط به ذرات رویی آن میچسبد و آن ذرات به دیوار نچسبیدهاند. رنگهای ابریشمی و نیمبراق سالم بهترین سطحاند.
سطح باید صاف باشد. روی سطح بافتدار، چسب فقط با برجستگیها تماس میگیرد و مساحت پیوند به کسری از مساحت کاغذ کاهش پیدا میکند. لبهها و درزها در چنین حالتی ظرف چند هفته بلند میشوند.
رطوبت نسبی هوا هنگام نصب باید بین ۴۰ تا ۶۰ درصد باشد.
پیش از باز کردن بقیهٔ رولها، آزمون نمونهٔ ۷۲ ساعته را اجرا کنید: تکهای به اندازهٔ یک کف دست از کاغذ را روی دیوار بچسبانید و ۷۲ ساعت رهایش کنید. اگر پس از این مدت لبههایش بلند شده باشد، مشکل از سطح است و با گذشت زمان بیشتر حل نمیشود.
برای نصب، لایهٔ پشتی را از بالا حدود یک وجب باز کنید، لبهٔ بالایی کاغذ را روی خط شاقول بنشانید، و بعد همزمان که لایهٔ پشتی را به سمت پایین میکشید، با لیسه از مرکز به لبهها فشار بدهید. لایهٔ پشتی را یکباره برندارید، چون کاغذ آزاد به خودش میچسبد و باز کردنش تقریباً ممکن نیست.
اگر دیوارتان بافتدار است یا فضا مرطوب است یا مساحت کار بزرگ است، این حالتها راهحلهای خودشان را دارند که در دیوار بافتدار و فضای مرطوب آمده است.
حالتهای خاص: سقف، پوستر و کاغذ سهبعدی
سه چیز که نامشان نزدیک است و کارشان یکی نیست. کاغذ پوستری روی دیوار بهصورت پانلهای شمارهدار میرود و رپرت ندارد. کاغذ بافدار برجسته یک رول معمولی با سطح ناصاف است و مثل بقیهٔ رولها نصب میشود. دیوارپوش پانلی سهبعدی که از جنس پیویسی یا فوم است، کاغذ نیست، بلکه پانلی است که با چسب دیگری روی دیوار مینشیند و آموزش جداگانهٔ خودش را دارد.
سقف
جاذبه تنها چیزی است که فرق میکند، و همان یک چیز چند تصمیم را عوض میکند.
قواره را پس از چسب زدن بهصورت آکاردئونی تا کنید، یعنی تاهای کوتاه پشتسرهم، و آن را روی یک دست نگه دارید و با دست دیگر تاها را یکییکی باز کنید. این کار را دو نفره انجام دهید؛ نفر دوم قواره را نگه میدارد و نفر اول میچسباند.
چسب را کمی غلیظتر بسازید تا وزن قوارهٔ مرطوب را در فاصلهٔ میان نشاندن و گرفتن تحمل کند.
قوارهها را موازی با دیواری بچینید که پنجره در آن است. نور روز که موازی با درزها بتابد، سایهای در آنها نمیاندازد؛ نوری که عمود بر درزها بتابد، هر درز را برجسته نشان میدهد.
سقف بزرگ، سقف شیبدار و سقفی که کاغذ طرحدار جفتشونده میگیرد، کار دیگریاند.
پوستر و مورال، و اینکه سهبعدی به چه چیزهایی گفته میشود
پوستر یا مورال یک طرح واحد است که به تعداد پانل بریده شده و روی هر پانل شماره خورده است. اینجا محاسبهٔ رول و رپرت موضوعیت ندارد، چون طرح تکرار نمیشود و ابعادش از پیش برای همان دیوار سفارش داده شده است.
ترتیب پانلها قابل جابهجایی نیست. اگر پانل سوم را جای پانل دوم بچسبانید، طرح دیگر به هم نمیرسد و هیچ اصلاحی جز برداشتن و شروع دوباره ندارد. پیش از زدن اولین پانل، شمارهها را روی زمین و به ترتیب بچینید و عرض کل طرح را روی دیوار علامت بزنید.
از کجا بفهمیم کار درست درآمده
نتیجهٔ این کار در لحظهای که کاردک را زمین میگذارید دیده نمیشود. چسب هنوز مرطوب است، کاغذ هنوز منبسط است، و هر دو در روزهای بعد تغییر میکنند. دیواری که ساعت اول بیعیب به نظر میرسد ممکن است روز سوم درز باز کند، و حبابی که ساعت اول نگرانکننده است ممکن است تا فردا از بین رفته باشد.
بازبینی را در سه نوبت و همیشه با یک چراغ که نورش را از کنار به دیوار میتاباند انجام دهید.
| زمان | به چه نگاه میکنید | حالت درست | اگر درست نبود |
|---|---|---|---|
| ساعت اول | لبههای قوارهها و محل درزها | لبهها خوابیده و درزها بسته | با غلتک درز دوباره فشار ملایم بدهید |
| ساعت اول | چسب روی سطح کاغذ | سطح تمیز و بدون لکهٔ براق | با اسفنج کمی نمدار بردارید |
| ۲۴ ساعت | حبابهای ریز | از بین رفتهاند | حباب باقیمانده را در نوبت بعد بررسی کنید |
| ۲۴ ساعت | درزها در نور مورب | هیچ خط روشن یا سایهای پیدا نیست | به بخش عیبیابی مراجعه کنید |
| ۷۲ ساعت | لبهها، بهویژه در کنجها و بالای دیوار | هیچ لبهای بلند نشده | با قلمموی باریک چسب بزنید و بخوابانید |
| ۷۲ ساعت | سطح کلی دیوار از فاصلهٔ سه قدمی | یکدست، بدون موج و بدون اختلاف رنگ | اختلاف رنگ میان قوارهها اصلاحپذیر نیست |
بازبینی چهارمی هم هست که تقویم ندارد. اولین فصل گرمایش پس از نصب، رطوبت هوای اتاق را پایین میآورد و کاغذ کمی جمع میشود. درزهایی که ضعیف چسبیدهاند در همین دوره خودشان را نشان میدهند.
عیبیابی: چه پیش میآید، چرا، و چه باید کرد
| نشانه | علت | باوری که آن را میسازد | آزمون | کار لازم |
|---|---|---|---|---|
| حبابهای ریز که پس از ۲۴ ساعت ماندهاند | چسب در آن نقطه نرسیده یا هوا حبس شده | حبابها خودشان از بین میروند، پس نگرانی ندارد | با انگشت فشار بدهید؛ حبابی که جابهجا میشود هوا دارد | با سوزن باریک سوراخ ریزی بزنید و هوا را با کاردک به سمت آن برانید |
| حباب بزرگ و نرم که با فشار پهن میشود | چسب زیر آن ناحیه نخورده | همهچیز با غلتک درست میشود | لبهٔ حباب را با ناخن بلند کنید | ناحیه را با کاتر ضربدری ببرید، زیرش چسب بزنید و بخوابانید |
| درز باز که چند هفته بعد پیدا شده | جذب نایکسان دیوار یا مدت خیسخوردن متفاوت میان قوارهها | چند دقیقه بیشتر یا کمتر فرقی نمیکند | فاصلهٔ درز را در چند نقطه مقایسه کنید | لبهها را با قلمموی باریک چسب بزنید و با غلتک درز فشار بدهید |
| درز برجسته و براق | همپوشانی دو لبه، یا فشار زیاد غلتک روی وینیل | هرچه محکمتر فشار بدهی بهتر | نور را از کنار بتابانید و به سایه نگاه کنید | برجستگی ناشی از همپوشانی اصلاحپذیر نیست و آن قواره باید عوض شود |
| کل قواره از دیوار جدا میشود | نصب روی سطح جاذب بدون آستر، یا روی رنگ لق | دیوار تمیز بود، پس آماده بود | کنار جداشدگی را نگاه کنید؛ پودر گچ یا پوستهٔ رنگ پشت کاغذ نشانه است | قواره را بردارید، سطح را زیرسازی و آستر کنید، قواره تازه بزنید |
| طبله و برجستگی نرم چند هفته پس از نصب | رطوبت دیوار که در آزمون تشخیص داده نشده بود | گچی که دست بزنی خشک باشد، خشک است | آزمون نایلون را روی همان ناحیه اجرا کنید | کار را متوقف کنید و منبع رطوبت را پیدا کنید |
| برجستگی ریز و پراکنده زیر کاغذ | گلولهٔ خشک در چسب، یا گرد سمباده روی دیوار | چسب هرچه زودتر ساخته شود بهتر | برجستگی را فشار بدهید؛ برجستگی سفت گلولهٔ چسب است | نقطه را ضربدری ببرید، برجستگی را بردارید و لبهها را بچسبانید |
| اختلاف رنگ عمودی میان دو قواره | دو شماره سری متفاوت | رولها در فروشگاه یکسان بودند | شماره سری روی لیبل دو رول را مقایسه کنید | اصلاحپذیر نیست. کل آن دیوار با رولهای یک سری دوباره نصب میشود |
۲۴ تا ۷۲ ساعت اول
چسب پس از پایان نصب هنوز کار میکند و کاغذ در حال جمع شدن است. آنچه در این بازه اتفاق میافتد، تعیین میکند درزها بسته بمانند یا باز شوند.
قاعده یک چیز است: کاغذ باید آرام و یکنواخت خشک شود. لبهٔ قواره از مرکز آن نازکتر است و در برابر جریان هوا و گرمای مستقیم زودتر خشک میشود. وقتی لبهها پیش از مرکز خشک شوند، قواره در حال جمع شدن است و لبهاش دیگر جایی برای حرکت ندارد، و درز از هم فاصله میگیرد.
بخاری، فن و پنجرهٔ باز رو به دیوار تازه، همان چیزی است که درز را باز میکند.
- دمای اتاق را در بازهٔ نصب نگه دارید و از تغییر ناگهانی پرهیز کنید.
- پنجره را برای مدت طولانی رو به دیوار تازه باز نگذارید.
- وسیلهٔ گرمایشی و کولر را مستقیم به سمت دیوار نگیرید.
- تا پایان این بازه تابلو، آینه و هیچ شیء سنگین دیگری روی دیوار نصب نکنید.
- چیدن مبلمان و فرش مانعی ندارد، به شرط آنکه چیزی به سطح کاغذ فشار نیاورد.
مدت خشک شدن به دما و رطوبت هوا بستگی دارد و معمولاً بین ۲۴ تا ۷۲ ساعت طول میکشد. تا پایان این مدت به لبهها دست نزنید مگر برای همان فشار ملایمی که در بخش بازبینی آمد.
کار تمام شده است و دیواری دارید که اگر آزمونهای ابتدایی را پاس کرده باشد، سالها سر جای خود میماند. آنچه بعد از این بیشتر از هر چیز دیگری خراب میکند، عجله در همین سه روز است.